zeytin kapısı
Bir adam çıkageldi ve yıkıp mahvetti tüm sevecenliğiyle herşeyi. Hüznümü alıp bir zeytin yaprağıyla birlikte acıyan suyuma kattı. Gülen bir yüzde yüz samimiyetsizlikti her damla suyumda.
Suya geldim. Eğilip içtim bardağımdan. Zeytin yaprağı acıtmıştı. Kendime geldim. Burası en tanıdık yerdi.
Acı geldi ve tırnaklarını yüzüme geçirip sağ gözümden çeneme uzanan üç paralel dikey çizdi. Elimi damağımdan çekip gülmeye başladım. Yüzde yüz içtenliksiz surat buna şaşırdı. Bu kadar şaşkınlık ortasında sahi ya neden şaşırmasındı.
Yüzüme gülen yüz alıklaştı. Aptalca bir düşüncesizlik hakimiyetine girdi. Aklımın tam ortasındaki zeytin yaprağı hafifçe havalandı.
bunları okuyorum; ama etkilenmiyor da değilim ; )
ben de etkileniyorum muhtelif zamanlardadır.