ihtimallilik üzerine mırıldanmalar 2- melankolik totoloji
-çocukların masalsı dünyasına bir daha girmeyeceğim. ordan çok sıkıldım. çok fantastik. çok bana göre diil. sanırım biraz ihmal de etmişim rasyonal yanlarımı. bir taş kadar katı, bir heykel kadar camid yanlarımı.
heykelleri hiçbir zaman estetik bulmamıştım oysa. sanatsa bir şey, donuk olmamalıydı. şiir olmalıydı. akmalıydı. akışkan olmalıydı. müzik olmalıydı. ardışık olmalıydı. do-re-mi-fa-ruk-ö-mer… işte aynen böyle olmalıydı.
dedim ya kusura bakmayın ama ey çok sevdiklerim, artık o kadar olmayacağım. taş kadar. mermer kadar. tunç kadar. heykel kadar.
ve sonra siz bana bakıp söyle diyeceksiniz: “hey bee! şu heybete bakın. şu vakara, şu sarsılmaz hepaynılığa.. ve beni çok adam bulacaksınız. çok ciddi, çok asil.. oysa siz bunu haketmişmiydiniz? ya da ben bunu hakedecek ne yapmıştım? haydi! şimdi söyleyin. siz mi hiç haketmediniz yoksa ben mi çok haklıydım?
bloguma son açtığım başlığın bu mırıldanmaya benzer yanına atfen, yorum kısmına eklediğim mırıldanışı buraya da yansıtmak istiyorum;
baş harfi “m” ile başlayanından
biri gelsin
zihnimin turuncu yanından
kiri alsın
her şeyi başa sarsın
lakin;
diri kalsın
..ve anlaşılmasını istediğim üzere buhranlardayım efendim : )
öyle olsun.