melankolik teoloji
nerede kaldı şu seramoni
şu mumlar şu tanrı havariler nerde
ey isa donat bizi
donat çocuklarını sofra insin
sonra duamızı edelim ya da
önce
“tanrımıza hamdolsun
milletimiz varolmalıdır.”
biliyorum sözüm vardı lakin sana
inanmak boynumun borcu olsun.
şimdi gezmemeliyim kudüs şam diyarbekir.
gerekirse çam keserim
şiir yazarım, kafiye düzerim.
“bir gülün sevdasındayım
bahtımın karasındayım
kapanmaz dîl yarasındayım
korku ile korku
ve yine korku arasındayım.”
Teolojik bi melankoli…
Bi demediğin kalmış: “Tanrım sana inanmak zorunda mıyım?”
o boynumun borcu emirim.