gemilerin izinde
kendinin ortasında
yüzme bilmeyen bir dalgıç,
bir çocukta kaybolan anı gibi boğuluyorum
her akrep bir istasyon olup kovalıyor beni
saatimin tıkırtısında
şehrin bakımsız gülüşlerinden
zihnimde hiç dinmeyen o manalı dalga
yol alırken kendime doğru
kayboluyorum kendimle
geç kalıyorum kendime
azalıyor azalıyor azalıyorum
tut beni kollarımsız
çürümeye yüz tutmuş bir cesetçesine sıkılıyorum
senden yapılmış
toprağın şefkatli kıyısında
yüzme bilen kim deniz nerede?
tut beni kollarımsız
yüzüme kavi güneşler dokundur
çün dağınıktır ölümün saçları
rüzgarlarda
sen bir resmi yarım bırak
Tanrı üstesinden gelir
bu çark nasılsa döner sevgilim
kıyısı olmayan cümlelerle dokun bana
İsa Karaaslan
uzun zamandır senden böle bişi bekliyodum şair. bi de ben yazsam süper olacak. ama durgunum. sanırım paslanmakta kalbim. aşksızlık bana yakışmıyo şair.
Ansızın çalar kapını bir gün adına aşk dediğimiz o tek kişilik hüzün.
Eyvallah üstad…